Pomnik powstał z inicjatywy Okręgowej Izby Adwokackiej w Poznaniu i ma być hołdem dla wszystkich adwokatów broniących w procesach politycznych. Napis na obelisku brzmi: “Adwokatom, niezłomnym obrońcom w procesach czerwca 1956 i procesach politycznych”

“Ten pomnik powinien powstać i powstał. W tamtych czasach adwokaci poznańscy, jako pierwsi odważyli się bronić oskarżonych o sprawy polityczne. Nie dopuścili, by ze strajkujących zrobić chuliganów. Wielu z nich zostało przez to pozbawionych praw do wykonywania swojego zawodu, inni byli prześladowani.” – powiedział mecenas Andrzej Reichelt, Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Poznaniu i pomysłodawca przedsięwzięcia.

Obelisk, tak jak budynek prokuratury, koło którego stanął, został zaprojektowany przez poznańskiego architekta Andrzeja Kurzawskiego.

Uroczystego odsłonięcia dokonali prezydent Poznania Ryszard Grobelny, Zofia Gutowska – córka Michała Grzegorzewicza, adwokata, który wraz ze Stanisławem Hejmowskim był nieformalnym przywódcą ławy obrończej procesów robotników po 1956 roku.

“Czerwiec 1956 roku dla Poznania jest ważny nie tylko jako data, ale i ciąg historii. Zaczęło się symbolicznie, a w jakiś sposób to wszystko trwa do dziś, przede wszystkim pamięć. Widzimy w Poznaniu coraz więcej symboliki Czerwca ‘56. Bardzo mnie to cieszy.” – powiedział na uroczystości prezydent Poznania Ryszard Grobelny.

Odsłonięcie pomnika było elementem obchodów 54. rocznicy Powstania Poznańskiego Czerwca 1956 roku.

28 czerwca 1956 r. poznańscy robotnicy Zakładów im. Stalina (tak wówczas nazywały się Zakłady Cegielskiego) podjęli pod hasłami “chleba i wolności!” strajk generalny i zorganizowali masową demonstrację uliczną. Następstwem robotniczego wystąpienia stały się dwudniowe starcia na ulicach miasta.

Według badań IPN, zginęło w nich co najmniej 58 osób (w tym kilku żołnierzy i funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa), a kilkaset osób zostało rannych (wśród nich pacyfikujący demonstracje i ranni w wyniku ostrzału budynków służby bezpieczeństwa przez robotników). Około 746 osób aresztowano.

Poznański Czerwiec 1956 r. był pierwszym w Polsce masowym wystąpieniem robotniczym przeciwko komunistycznym władzom. (PAP)

Pomnik adwokatów stanął przed gmachem i na terenie Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu. I jest to symbol szczególny. Symbol jedności środowisk prawniczych działających w obszarze sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Według zapisów Konstytucji, wymiar sprawiedliwości w Polsce sprawują sądy. Ale nie ma wymiaru sprawiedliwości bez pracy prokuratorów i adwokatów. Niech ten pomnik i miejsce, w którym stanął, będą tej prawdy wyrazem (jmm)

- nadania adw. Stanisławowi Mikke Wielkiej Odznaki Adwokatura Zasłużonym (przyznanej dotychczas tylko pięciu osobom, w tym adw. Joannie Agackiej-Indeckiej);
- ufundowania tablic pamiątkowych poświęconych adwokatom – ofiarom katastrofy lotniczej w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie oraz w miejscu katastrofy;
- nadania nazw ulic, odpowiednio: w Łodzi – Joanny Agackiej-Indeckiej i w Warszawie – Stanisława Mikke;
- powołania Funduszu im. Joanny Agackiej-Indeckiej w celu ustanowienia stypendiów dla dzieci adwokatów, które z powodów losowych znalazły się w potrzebie oraz dla bliskich ofiar katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem;
- nadania imienia adw. Stanisława Mikke corocznemu ogólnopolskiemu konkursowi krasomówczemu dla aplikantów adwokackich;
- zorganizowania corocznego konkursu im. adw. Stanisława Mikke dla studentów wydziałów prawa na publikacje o tematyce historycznej lub prawnej;
- wydania dzieł zebranych adw. Stanisława Mikke.

Obecny na posiedzeniu NRA Minister Sprawiedliwości Krzysztof Kwiatkowski wręczył rodzinom adw. Joanny Agackiej-Indeckiej i adw. Stanisława Mikke nadane Zmarłym Srebrne Medale Pamiątkowe Ministerstwa Sprawiedliwości. Minister w swoim wystąpieniu podkreślił godną postawę Adwokatury w dniach żałoby po katastrofie. Przypomniał, że adwokaci otoczyli opieką rodziny Zmarłych, zorganizowali uroczystości pogrzebowe i jako pierwsze środowisko zainicjowali wystawienie wart honorowych przy trumnach tragicznie zmarłych kolegów.

Czy leczyć ludzi może absolwent akademii medycznej? Czy odpowiedź budzi jakieś wątpliwości? No to zróbmy jeszcze krok dalej i zapytajmy, czy leczyć ludzi może doktor medycyny? Czy ktoś ma wątpliwości? Tymczasem w mediacji projekt ustawy widzi wszystkich, tylko nie prawników. A jak już prawników, to broń Boże nie kwalifikowanych. Żadnych adwokatów, żadnych radców prawnych.

Wsadzić kij w mrowisko

Medycyna naturalna ma się dobrze. Minęły czasy, kiedy naśmiewano się z ziołolecznictwa. Leczenie miodem pszczelim ma licznych zwolenników. Terapie uzdrawiania dotykiem mają swoich zwolenników. Również terapie uzdrawiania dźwiękiem, a nawet spojrzeniem w wielu krajach doczekały się seansów zbiorowych, a nawet transmisji telewizyjnych.

Nikogo nie gorszy już hipnoza, metoda Reiki, metoda Silvy, uzdrawiająca moc kryształów, płynu Alveo, nektaru Noni, kadzidełek wibuti. Wraca szacunek dla szamańskich metod leczenia. Różdżkarz pomoże w leczeniu reumatyzmu. Filipiński czy brazylijski cudotwórca może dokonać bezkrwawej operacji wycięcia nowotworu. Może więc nadszedł już czas na projekt Ustawy o uzdrowicielach? Przecież ustawa jest dobra na uregulowanie wszystkiego. Z projektu Ustawy o uzdrowicielach należałoby jednak bezwzględnie wyłączyć lekarzy. Szczególnie tych po specjalizacji albo po doktoratach. Zabronić im uzdrawiania. Nie dopuścić. Znajdą się z pewnością dwie osoby, które prywatny projekt takiej ustawy napiszą. Zapewne w interesie wszystkich chcących wyręczyć uczniów i następców Hipokratesa. Taki projekt z pewnością rozpęta „bardzo potrzebną” dyskusję prasową. Z pewnością „wsadzi kij w mrowisko” albo „zwróci uwagę na palące problemy środowiska”. Tylko po co? Czy znajdzie się ustawodawca jakiegoś oświeconego państwa, który taką ustawę uchwali?

Lek na wiele chorób

Mediacja jest lekarstwem na wiele chorób. Na znieczulicę społeczną, plagę rozwodów, przemoc w rodzinie, przestępczość nieletnich, spory pracownicze, niedoskonałe układy zbiorowe pracy, spory konsumenckie, a w szczególności na ospałość i niedowład wymiaru sprawiedliwości. Tylko kto ma to lekarstwo aplikować?

Z pełnym szacunkiem odnoszę się do pomysłów pozyskiwania dla mediacji utalentowanych przedstawicieli rożnych zawodów. Przyda się: nauczyciel, terapeuta, pracownik socjalny, działacz związkowy, kurator, psycholog rodzinny, a także osoba duchowna. O tej ostatniej kategorii warto mówić głośno i coraz głośniej.

Duchowni wszystkich wyznań, nauczając na co dzień miłości bliźniego, przestrzegania boskich przykazań i sztuki przebaczania, są najlepszym, kwalifikowanym materiałem na mediatorów w sprawach rodzinnych, karnych i w sporach sąsiedzkich. Może nie tylko. Nasz wielki rodak papież Jan Paweł II przeprowadził skuteczną mediację w sporze granicznym pomiędzy Chile i Argentyną o tereny wokół Kanału Beagla na odległej Ziemi Ognistej. Może gdyby osoby duchowne najwyższej rangi poproszono o mediacje w sporach granicznych, obyłoby się bez kilku wojen i międzynarodowych konfliktów?

Praca zgodna z kompetencjami

Skoro więc można uzdrawiać bez lekarzy, czy należy ich ustawowo wyłączyć od uzdrawiania? Czy skoro istnieją przykłady na skuteczną mediację dokonaną przez nie-prawników, należy prawnikom zabronić jej stosowania?

Przeszedłem kiedyś w Kalifornii kurs dla mediatorów zorganizowany przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Znaków Towarowych (INTA). Nie wszyscy uczestnicy byli prawnikami. Było wielu rzeczników patentowych różnej specjalizacji. Ale czy ktoś spoza tych dwu grup zawodowych poradziłby sobie ze sporem o patent, wzór użytkowy, znak towarowy albo domenę internetową? Zawarłem kilka ugod w międzynarodowych sporach budowlanych: przebudowa drogi wodnej, odcinek autostrady, jakaś infrastruktura miejska. Czy poradziłby sobie z rym nauczyciel, terapeuta, pracownik socjalny, działacz związkowy, kurator, psycholog rodzinny albo nawet osoba duchowna? Być może tak, ale pewności nie mam. Zamiast więc odganiać lekarzy od uzdrawiania chorych, a kwalifikowanych prawników od rozwiązywania konfliktów, pozwólmy jednym i drugim robić to, co potrafią najlepiej – pomagać innym.

Autor jest partnerem w kancelarii
Salans, członkiem Międzynarodowego
Sądu Arbitrażowego w Paryżu, byłym
prezesem Sadu Arbitrażowego przy
Krajowej Izbie Gospodarczej w Warszawie

Policja otrzymała zgłoszenie od straży miejskiej w sobotę po południu. – Ustalamy, kiedy mogło dojść do tej dewastacji. Na miejscu prowadzone są oględziny – powiedziała Anna Zbroja z biura prasowego małopolskiej policji. Dodała, że w okolicy będą policyjne patrole.

Usunięciem napisów zajmą się pracownicy Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie. – Będą pracowali tak długo, aż ślady barbarzyńskich działań zostaną usunięte – podkreślił rzecznik ZIKiT Jacek Bartlewicz.

Organizatorzy Marszu Pamięci, który w niedzielę przejdzie z Placu Bohaterów Getta na teren byłego obozu w Płaszowie, są oburzeni, nie chcą jednak komentować tej sprawy. Zapewniają, że marsz odbędzie się tak jak co roku i przejdzie tą samą trasą.

Wiceprzewodniczący Rady Oświęcimskiej Stefan Wilkanowicz uważa, że dewastacja pomnika ofiar obozu koncentracyjnego w Płaszowie raczej nie jest przypadkowa. Jego zdaniem, komuś mogło zależeć na zakłóceniu tego – jak podkreślił – ważnego i pozytywnego wydarzenia, które co roku skupia tysiące osób z Polski i zagranicy.

Wiceprzewodniczący Rady Oświęcimskiej dodał, że informacje o dewastacji pomnika przyjął ze smutkiem. Zaznaczył jednak, że trzeba na to odpowiedzieć akcją edukacyjną – na przykład w formie sesji o historii Żydów w Krakowie.

Uczestnicy marszu oddadzą hołd zmarłym w Płaszowie przy innym pomniku – poświęconym pomordowanym w obozie Żydom. Znajduje się on jednak bardzo blisko zdewastowanego pomnika.

Marsz Pamięci odbywa się co roku w rocznicę likwidacji krakowskiego getta, które Niemcy utworzyli w 1941 r. Mieszkało tam około 17 tys. osób.

Podczas likwidacji getta w nocy z 13 na 14 marca 1943 roku na ulicach zginęło około tysiąca osób, a wszyscy mieszkańcy zdolni do pracy zostali przeniesieni do obozu w Płaszowie. Obóz ten początkowo był obozem pracy przymusowej, a potem koncentracyjnym. Był miejscem zagłady Żydów i Romów, okresowo przebywali tam także Polacy i przedstawiciele innych narodowości. Martyrologia więźniów Płaszowa była tematem filmu Stevena Spielberga “Lista Schindlera”.

Obchody rocznicy likwidacji krakowskiego getta odbywają się pod honorowym patronatem wojewody, marszałka województwa i prezydenta miasta oraz prezesa Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Krakowie.

• aktualności i artykuły prasowe ze strony oficjalnej;
• skróty informacji z sieci, z linkami do stron źródłowych;
• terminarz spotkań wyborczych Andrzeja Olechowskiego prowadzony przez szatb wyborczy;
• wideo z onet.TV i materiały własne;
• bezpośrednie wpisy i foto ze spotkań wyborczych.

Wystarczy, że w przeglądarce Safari na swoim iPhonie wpiszesz iphone.olechowski.net.pl następnie z menu systemowego wybierzesz dodaj [+] i komendę [Dodaj jako ikonę] i już

Przed odtworzeniem wideo, wyłącz głos w monitorze .TV – live po prawej, klikając w miniaturkę głośnika.

Przed włączeniem wideo wycisz głos w monitorze .TV – live po prawej, klikając w symbol głośnika.

Reklamowany w końcówce filmu projekt: kampania wyborcza Andrzeja Olechowskiego w Twoim iPhonie, jest projektem zespołu MacLawye®’a. W iPhonie publikowanych będzie około 70% informacji ze strony oficjalnej Dr. Andrzeja Olechowskiego. Jest też przewidziana interaktywna mozliwość tworzenia strony przez posiadaczy iPhone’ów, którzy są sympatykami Andrzeja Olechowskiego. Skoro MacLawye® został mac’userem taka forma udziału w  kampanii ’swojego’ kandydata wydaje się MacLawye®’owi najwłaściwsza. Jako ‘matuzalem’ wolontariuszy Andrzeja Olechowskiego MacLawye® prosi wszystkich sympatyków i wolontariuszy posiadających iPhone’a o rejestrowanie się na stronie iphone.olechowski.net.pl wprost z iPhone’a lub kontakt przez mac.lawyer@mac.com – Szczegóły wkrótce. (Nie zapomnijcie o kropce po pierwszym mac. w adresie pocztowym)

Muzyka/Słowa: Jacek Kleyff
“Telewizja” jest jedną z tych Salonowych pieśni które przy całej swej materialnej zawartości, typowej dla tamtej epoki, wydają się zgoła uniwersalne.

Ba, współczesnie słuchane, w dobie zupełnie juz rozbestwionych mediów z telewizją na czele, są jescze bardziej aktualne.

Fragment z książki Tadeusza Nyczka “Salon Niezależnych – dzieje pewnego kabaretu”

No cóż, to efekt wejścia w życie Traktatu Lizbośkiego. Jaki traktat, taki prezydent Europy.

Nie lubię jak Polską kieruje partia. Zwłaszcza wodzowska. A obie – tak PiS jak i PO – są partiami wodzowskimi. Dyskusji wewnątrzpartyjnej się nie przewiduje. W PiS’ie jak za Gomułki o dyskusji w ogóle mowy nie ma i nikt nawet o niej nie śmie pomyśleć. Wódz decyduje. W PO jak za Gierka. Krytyka, prawda, może być, ale – z punktu mając na uwadze, że ona tak naprawdę nikomu nie podoba się – PO robi wszystko aby jej nie było. Przykładem ogłoszone zasady tzw. prawyborów.

Dlatego od lat bliskie mi są inicjatywy obywatelskie. Tyle tylko, że inicjatywy obywatelskie powyżej poziomu gminy nie maja w polityce szans. Przekonał się o tym Andrzej Olechowski. Pierwszy raz gdy po wyborach 2000 r. założył stowarzyszenie. Nazywało się Obywatele dla Rzeczypospolitej. Byłem tej inicjatywie przeciwny. Ale lojalnie wobec Olechowskiego poprowadziłem kongres założycielski OdR’u. Na kongres stowarzyszenie to rozwiązujący nie pojechałem; na zaproszeniu stało bowiem napisane, że uchwała o likwidacji podjęta zostanie bez dyskusji. Drugi raz Olechowski o nikłych szansach inicjatyw obywatelskich przekonał się tworząc Platformę Obywatelską. Długo to trwało zanim z niej wystąpił.

Po dziesięciu latach Andrzej Olechowski powraca. W jego obywatelskie spojrzenie na prezydenturę nie wątpię. Prezydentem Rzeczypospolitej byłby idealnym. W zasadzie, mógłby być w Sevres pod Paryżem przechowywany jako wzorzec prezydenta. Tylko, że z Sevres do Pałacu Namiestnikowskiego droga daleka; a niemrawa kampania Olechowskiego i stateczny program zbyt dobrze nie wróżą. Szkoda.

Że PO jako ruch obywatelski nie ma szans, przekonany byłem od początku. Ale, znowu lojalnie wobec Olechowskiego, włączyłem się w jej tworzenie. Krótko to trwało. Zarówno ludzie jak i metody tworzenia Platformy na najniższym szczeblu spowodowały, że poczułem się jak Sasza, który wstupił w kamsamoł. Smrodek był wyczuwalny już na początku. Dzisiaj stosunki na najniższych szczeblach PO są takie, że na jedno zawołanie Piskorskiego z Platformy nastąpił prawdziwy exodus młodzieży. A starzy działacze tak się lubią, że siedząc w gabinetach obok siebie, porozumiewają się korespondencyjnie (serdeczne pozdrowienia Waldy i Darku).

To inaczej miało być przyjaciele. I dlatego nie wygracie wyborów prezydenckich w 2010 r. – chyba, że Wam PiS pomoże.

A PiS może pomóc Platformie w jeden jedyny sposób. Walcząc o reelekcję Lecha Kaczyńskiego. Czy rzeczywiście Lech Kaczyński będzie kandydatem PiS w wyborach prezydenckich ? Pytanie wydaje się być retoryczne. Podobnie jak stawiane miesiąc temu, czy kandydatem PO będzie Donald Tusk. Zatem całkiem bezzasadne nie jest.

Właściwie za kandydaturą Lecha Kaczyńskiego przemawia jedynie miłość braterska, powszechny w PiS strach przed Prezesem i brak alternatywnego kandydata, którego działacze PiS’u mogliby Prezesowi zaproponować i wokół którego się skupić.

Wydaje się, że nie bez kozery Jarosław Kaczyński zapewniając, że jedynym kandydatem PiS’u do urzędu Prezydenta jest jego brat, dodaje, że jednak ostateczna decyzja należy do Pana Prezydenta. A pan Prezydent zdaje się ma już serdecznie dość swojego urzędu. I zostawia sobie furteczkę. Od listopada tak dalece spadła odporność fizyczna Lecha Kaczyńskiego, że co wciąż jest chory. Może się okazać, że z uwagi na stan zdrowia Lech Kaczyński oświadczy, że nie wystartuje w wyborach. I uratuje PiS przed niechybnym unicestwieniem politycznym, do którego – zgodnie z wieloletnią tradycją – prowadzi PiS Jarosław Kaczyński. Ale kto zamiast Lecha Kaczyńskiego ? Szanowni członkowie PiS’u: Zyta Gilowska !

Po pierwsze Zyta jest byłą „siostrą Tuska” i może w kampanii śmiało twierdzić, że dobrze poznała jego wodzowski charakter i bez bicza w postaci silnego prezydenckiego weta, PO tak zdominuje scenę polityczną, że… (i tu mogą znowu wylatywać z lodówki różne produkty). Po drugie Zyta jest babą. I to nie byle jaką. To baba z jajami. Wobec jej kandydatury uczestnictwo Olechowskiego w kongresie Partii Kobiet i poparcie Komorowskiego dla parytetów nic nie znaczą. Po trzecie: Pani Prezydent Zyta Gilowska ratuje PiS przed niebytem politycznym nie naruszając dominującej pozycji Jarsława Kaczyńskiego w partii. Wyrazista Zyta wygrywa zarówno z miałkim Komorowskim jak i dostojnym Olechowskim.

A zatem PiS’ie: Zyta na Prezydenta !!!

Honorarium za tę radę proszę przekazać na dowolny cel charytatywny.

Dziennikarz Polsatu, Tomasz Machała założył stronę z bieżącymi informacjami o kampanii wyborczej http://kampanianazywo.pl – i tez ma swoją facebook-page. Co więcej, okazuje się, że Tomasz Machała jest mac’userem – co MacLawye® odnotowuje z niekłamaną satysfakcją.

[Wpis z 12 grudnia 2008 r.; przeniesiony z MacLawye® na Wordpress.com] [Aktualizacja 18 lutego 2010 r.]

Mateusz Majewski

I. Sprzedaż udziałów w spółce z o.o. – wyjątek od zasady

Przedmiotem tego opracowania jest problem egzekucji ze sprzedaży udziałów w spółce z o.o. Zasadą powinno być, że egzekucja z udziałów w spółce z o.o. jako egzekucja z prawa, nie powinna prowadzić do ich sprzedaży.

opinie i porady MacLawye®'a

W pierwszej kolejności powinna być prowadzona egzekucja z przychodów prawa, czyli w wypadku udziałów w spółce z dywidendy. Dopiero gdy przychody z udziałów wskazują, że zaspokojenie wierzyciela w ten sposób nie będzie możliwe, dopuszczalna jest egzekucja z udziałów poprzez zarządzenie sprzedaży udziałłów. W każdym razie, dla sprzedaży udziałów w spółce z o.o. w drodze egzekucji, konieczne jest uprzednie ich zajęcie. Dla rozważań kwestii istotnych w praktyce ważne jest ustalenie:

Należy na wstępie zaznaczyć, że określenie w/w kwestii będzie zależne od trybu, w jakim prowadzona jest egzekucja z udziałów w spółce. W przypadku, gdy umowa spółki ogranicza sprzedaż udziałów spółki zastosowanie znajdzie art. 911³ k.p.c. w zw. z art. 185 k.s.h. W przypadku, gdy umowa spółki nie uzależnia zbycia udziałów spółki od zgody spółki, ani nie ogranicza w inny sposób prawa do zbycia udziałów zastosowanie znajdą przepisy działu IVA k.p.c., w szczególności art. 911³ k.p.c.

W myśl w/w przepisu przedmiotem egzekucji może być udział w spółce z o.o. albo prawa wspólników z tytułu udziału w takiej spółce, którymi wspólnikowi wolno rozporządzać. Różnica między dwoma wyżej wskazanym przedmiotami egzekucji polega na tym, co w wyniku zajęcia może zostać sprzedane w drodze egzekucji. Tylko w przypadku zajęcia udziału w spółce jest możliwa jego sprzedaż w celu zaspokojenia wierzyciela. W tym opracowaniu zajmujemy się jedynie zajęciem udziałów w spółce z o.o. oraz problemem zaspokojenia się wierzyciela ze sprzedaży tych udziałów, zwłaszcza w sytuacji gdy umowa spółki uzależnia sprzedaż udziałów od jej zgody.

II. [Zajęcie udziałów w spółce z o.o.]

Wierzyciel posiadający względem dłużnika tytuł egzekucyjny opatrzony klauzulą wykonalności może skierować do komornika wniosek o przeprowadzenie egzekucji z udziałów w sp. z o.o. To do wierzyciela należy określenie we wniosku egzekucyjnym zakresu egzekucji, które jest wiążące dla komornika. Wierzyciel we wniosku egzekucyjnym może dokonać bardziej szczegółowego określenia przedmiotu egzekucji podając dokładnie rodzaj udziałów lub liczbę udziałów, z których chce zostać zaspokojonym.

W oparciu o wniosek wierzyciela, w którym wskazano, że zaspokojenie ma nastąpić z udziałów w spółce z o.o., komornik na podstawie art. 911³ k.p.c. zajmuje udziały w spółce z o.o., przy czym jest on zobowiązany do zawiadomienia o fakcie zajęcia udziałów spółkę, której udziały zostały zajęte oraz zgłoszenia faktu zajęcia sądowi rejestrowemu. Jednakże o zajęciu udziałów w spółce z o.o. komornik zawiadamia także dłużnika, zawiadomienie skierowane do dłużnika winno zawierać w szczególności pouczenie wskazane w art. 910 § 1 pkt 1 k.p.c., w którym dłużnik zostaje poinformowany o zakazie rozporządzania i obciążania zajętych udziałów w spółce z o.o. oraz zakazie pobierania świadczeń przysługujących dłużnikowi w związku z zajętymi udziałami. Wydaje się, że zawiadomienie skierowane do spółki na podstawie art. 911³ k.p.c. winno nastąpić z zachowaniem art. 910 § 1 pkt 2 k.p.c., tj. spółka winna być poinformowana o obowiązku uiszczania związanych z udziałami świadczeń (np. dywidendy) komornikowi lub na rachunek depozytowy sądu. Komornik wzywa także spółkę, żeby w terminie tygodnia złożyła oświadczenie, czy inne osoby roszczą sobie pretensje do zajętych udziałów, czy i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się lub toczyła się sprawa o zajęte udziały, jak również czy oraz o jakie roszczenie skierowana jest egzekucja do zajętych udziałów.

Moment zajęcia udziałów w spółce z o.o. należy określić poprzez należytą interpretację art. 911³ k.p.c. w związku z art. 910 § 2 k.p.c., która prowadzi do wniosku, że udziały w spółce z o.o. zostają zajęte z chwilą doręczenia zawiadomienia spółce (na adres ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym), przy czym skutki zajęcia względem dłużnika powstają z chwilą doręczenia mu zawiadomienia o zajęciu, nawet jeżeli zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi przed zawiadomieniem spółki (art. 910 § 2 k.p.c. In fine).

Z uwagi na art. 911 k.p.c. wyłącznie na żądanie wierzyciela komornik dokonuje opisu zajętych udziałów w spółce z o.o. , które poza elementami wskazanymi w art. 809 k.p.c. winno zawierać elementy wskazane w art. 911¹ k.p.c. Niedokonanie opisu nie ma wpływu na prawidłowość i skutki zajęcia udziałów w spółce z o.o.

W tym miejscu należy wskazać, że sąd rejestrowy załącza zgłoszenie komornika do akt rejestrowych spółki, natomiast fakt zajęcia udziałów nie jest odnotowywany w samym rejestrze.

Wykładnia art. 911³ k.p.c. w związku z art. 911⁶ k.p.c. prowadzi do wniosku, że wierzyciel po zajęciu udziałów w spółce z o.o. może zaspokoić się w dwojaki sposób: z dochodu, jaki przynosi zajęty udział albo poprzez sprzedaż zajętego udziału. Niniejsza analiza dotyczy drugiej z wskazanych form zaspokojenia wierzyciela, tj. sprzedaży zajętych udziałów, niemniej należy wskazać, że skutkiem zajęcia objęte są związane z udziałów świadczenia, do których w szczególności należy: wskazana w art. 191 k.s.h dywidenda, czy też część majątku przypadająca wspólnikowi z uwagi na likwidację spółki (art. 268 k.s.h).

Zajęcie udziałów bezpośrednio wpływa na prawa i obowiązki właściciela udziałów w spółce z o.o. będącego w postępowaniu egzekucyjnym dłużnikiem egzekwowanym. Dłużnik w wyniku zajęcia udziałów traci prawo do rozporządzania udziałami, wynikającymi z nich roszczeniami oraz nie może odbierać świadczeń, na które opiewają owe roszczenia.

W wyniku zajęcia udziałów wierzyciel może wykonywać prawa majątkowe wspólnika. W świetle najnowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego należy się opowiedzieć za poglądem, że wierzycielowi z tytułu zajęcia udziałów w spółce z o.o. nie przysługują jednak uprawnienia organizacyjne, zwane także uprawnieniami korporacyjnymi. W uchwale z 14 września 2005 r. (sygn. III CZP 57/05) Sąd Najwyższy interpretując art. 910² § 1 i § 2 k.p.c. wyjaśnił, że wierzyciel nie może wykonywać uprawnień do uczestnictwa w zgromadzeniu wspólników i do głosowania nad uchwałami podejmowanymi przez wspólników i do głosowania nad uchwałami podejmowanymi przez wspólników na mocy egzekucyjnego zajęcia udziałów w spółce z o.o.

Do czasu wydania w/w orzeczenia przez Sąd Najwyższy orzecznictwo w tej jakże istotnej dla bytu spółki sprawie było niejednolite. I tak MacLawye® stojąc na stanowisku obecnie prezentowanym przez Sąd Najwyższy obronił tezę o niedopuszczalności głosowania przez wierzyciela na zgromadzeniu wspólników z tytułu zajęcia udziałów przed Sądem Okręgowym w Koszalinie, jednakże Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowienie Sądu Okręgowego w Koszalinie uchylił uznając, że głosowanie przez wierzyciela z tytułu komorniczego zajęcia w spółce z o.o. jest dopuszczalne. Uzbrojony w taką argumentację wyrażoną przez Sąd Apelacyjny, MacLawye® przed Sądem Okręgowym w Bielsku Białej a wcześniej doradzając w taki sposób Klientowi, obronił uchwały podjęte głosami wierzyciela, który głosował z tytułu komorniczego zajęcia udziałów; jednakże Sąd Apelacyjny w wyniku zaskarżenia uchwały przez spółkę orzekł, że głosowanie zajętymi udziałami przez wierzyciela nie jest dopuszczalne – rozbieżność orzecznictwa ujawniła się w ciągu zaledwie kilku tygodni i MacLawye® zadawał sobie pytanie: jak poradzić trzeciemu Klientowi, który zgłosi się do niego z podobną sprawą z jakiegoś trzeciego województwa – na szczęścia się nie zgłosił a Sąd Najwyższy przesądził sprawę. – /maclawyer/

Art. 9102 § 2 k.p.c. stanowi jednakowoż, że na wniosek dłużnika lub wierzyciela albo z urzędu sąd może ustanowić zarządcę zajętych udziałów, któremu przysługiwałoby prawo do realizowania uprawnień organizacyjnych współwłaściciela – do zarządcy stosuje się odpowiednio przepisy o zarządcy ruchomości (art. 9102 § 2 k.p.c. n fine).

III. [Sprzedaż zajętych udziałów w sp. z o.o.]

Jak wskazuje art. 911⁶ § 3 k.p.c. zasadą jest, że sprzedaż udziałów w spółce z o.o. następuje w drodze licytacji według przepisów o egzekucji z ruchomości, przy zachowaniu postanowień art. 911⁷ k.p.c. Tryb sprzedaży udziałów w spółce z o.o. zależy od kwestii, czy umowa spółki uzależnia zbycie udziałów od zgody spółki albo w inny sposób ogranicza zbycie udziałów. Możemy zatem wyróżnić regulację ogólną zbycia zajętych udziałów zawartą w kodeksie postępowania cywilnego oraz tryb szczególny sprzedaż zajętych udziałów określony w art. 185 k.s.h., który to tryb dotyczy przypadków, gdy umowa spółki ogranicza prawo zbycia udziałów w spółce z o.o.

Regulacja ogólna

Komornik w celu oszacowania zajętych udziałów musi powołać biegłego, na fakt ten wskazuje art. 911¹ § 1 k.p.c. Od wyżej wskazanej zasady istnieją jednak następujące wyjątki:

1. Wycena biegłego nie jest potrzebna, jeżeli strony zgodnie ustaliły wartość zajętych udziałów. Za wartość udziału przyjmuje się wartość udziału ustaloną zgodnie przez strony ( 9114 § 2 k.p.c. w zw. z 9114 § 3 k.p.c.).
2. Komornik nie musi także powoływać biegłego, jeżeli w okresie trzech miesięcy przed dokonaniem zajęcia dokonano oszacowania zajętego udziału dla celów obrotu rynkowego lub w drodze umowy ustalono jego wartość dla potrzeb takiego obrotu. Z wartość udziału przyjmuje się wartość wynikłą z oszacowania lub umowy ( 9114 § 2 k.p.c. w zw. z 9114 § 3 k.p.c.) .
3. Na wniosek dłużnika i za zgodą wierzyciela, sprzedaż może nastąpić bez oszacowania udziałów. Sprzedaż za wskazaną przez dłużnika cenę może nastąpić, gdy nie naruszy to interesów wierzycieli. Dłużnik powinien wówczas wskazać cenę minimalną poniżej której sprzedaż nie może być dokonana. Dłużnik może wskazać osobę nabywcy albo też wskazać kilka osób uprawnionych do nabycia oraz kolejność, w jakiej prawo nabycia będzie im przysługiwało (9117 § 2).

Kwestia zaskarżenia oszacowania nie została uregulowana w żadnym odrębnym trybie, dlatego też na wyżej wskazane oszacowanie przez komornika wartości udziałów w spółce z o.o. będzie przysługiwała stroną skarga na czynności komornika na podstawie art. 767 § 1 k.p.c. do sądu rejonowego.

Po ustaleniu wartości udziałów komornik może sprzedać z wolnej ręki udziały w spółce z o.o. w następujących przypadkach:

1. Komornik może na podstawie art. 9117 k.p.c. sprzedać zajęte udziały w spółce z o.o. z wolnej ręki, cena sprzedaży nie może być jednak niższa niż 75% oszacowania oraz może nastąpić dopiera po upływie okresu 14 dni od oszacowania.
2. W przypadku skierowania przez dłużnika wniosku do komornika, o którym mowa w art. 9117 § 2 k.p.c. zawierającego wskazanie ceny minimalnej, za którą ma nastąpić zbycie udziałów oraz fakultatywne wskazanie przez dłużnika osób uprawnionych do nabycia zajętych udziałów oraz ich kolejność, komornik sprzedaje zajęte udziały w ciągu tygodnia od dnia, kiedy uzyskał zgodę wierzyciela na sprzedaż zajętych udziałów z wolnej ręki, jeżeli komornik nie sprzedał udziałów w ciągu tygodnia może on sprzedać udziały z wolnej ręki po ponownym uzyskaniu zgody wierzyciela, w przeciwnym razie komornik sprzedaje udziały w drodze licytacji publicznej (art. 9117 § 3 k.p.c.).

Jeżeli sprzedaż z wolnej ręki nie jest możliwa lub zaistnieją w/w okoliczności wskazane w art. 911⁷ § 3 k.p.c., komornik sprzeda udziały w sp. z o.o. w drodze licytacji publicznej, którą prowadzi się według zasad ogólnych na podstawie art. 911⁶ § 3 k.p.c. w zw. z art. 867 k.p.c. Przebieg licytacji nie różni się zasadniczo od licytacji w przypadku ruchomości, warto jednakże zaznaczyć, że na udzielone przez komornika przybicie osobie, która oferowała najwyższą cenę, przysługuje dłużnikowi skarga do sądu. Na postanowienie wydane na skutek skargi służy natomiast zażalenie (art. 870 w zw. z art. 911⁶ i 911⁷ k.p.c.).

W praktyce powstaje także pytanie kto zarządza sprzedaż udziałów; czy komornik, czy sąd ? Wątpliwość budzi się w związku ze stylistyką art. 909 k.p.c. i jego ewentualnego powiazania z art. 908 § 1 k.p.c. Art. 909 stanowi, że przy egzekujcji z innych praw majątkowych (a więc przy sprzedazy udziałów w spółce z o.o.) stosuje sie odpowiednio przepisy o egzekucji z wierzytelności; natomiast w dziale IV k.p.c. dotyczącym egzekucji z wierzytelności art. 908 § 1 k.p.c. stanowi, że sprzedaż wierzytelności zarządza sąd. Otoż interpretacja taka nie jest właściwa. Stosując zasady wykładni systemowej zwrócić nalezy uwage, że dział IV A k.p.c. zawiera przepiszy szczególne w stosunku do przepisów o egzekucji z wierzytelności. Co więcej sam przepis art. 909 § 1 in fine k.p.c. wyraźnie stwierdza, że przepisy o egzekucji stosuje się “odpowiedzni” (a więc nie wprost) a nadto o ile przepisy działu IV A nie stanowią inaczej; i własnie przepisy działu IV A k.p.c. inaczej stanowią, bowiem w przepisie art. 911[6] § 3 k.p.c. odsyła przy sprzedaży udziałow w spółce do stosowania przepisów o egzekucji z ruchomości, a nie ulega watpliwości, że przy sprzedaży egzekucyjnej ruchomości zarządzenia sprzedaży dokonuje komornik (1).

Problem powyżej przedstawiony co do stosowania art. 908 k.p.c. (a ściślej wyłączenia jego stosowania) przy sprzedaży udziałów w spółce z o.o. jest istotny, bowiem przepis ten prewiduje zażalenie na postanowienie sądu w przedmiocie zarządzenia sprzedazy udziałów, co znacząco może przedłużać postepowanie egzekucyjne. Mimo, że interpretacja ad rubricam i właściwa wykładnia art. 909 § 1 k.p.c. powinna prowadzić do jednoznacznego wniosku, w praktyce tak komorniczej jak i sądowej nader często zdarza się odesłanie wierzyciela z wnioskiem do sądu o zarządzenie sprzedaży udziałów w spółce z o.o. – praktyka taka jest nieprawidłowa ! (jednakże z taką nieprawidłową praktyką należy się liczyć).

Regulacja zawarta w art. 185 k.s.h.

Do zaspokojenia wierzyciela w drodze sprzedaży udziału w spółce z o.o. według art. 185 k.s.h. dochodzi, jeżeli umowa spółki uzależnia od zgody spółki lub w inny sposób ogranicza zbycie udziałów wspólnika. Należy zaznaczyć, że w/w przepis uprawnia spółkę do przedstawienia osoby, która nabędzie zajęte udziały.

W odróżnieniu od trybu sprzedaży zajętych udziałów w spółce z o.o. uregulowanego w k.p.c., cenę udziałów w spółce z o.o. określa sąd rejestrowy, który w miarę potrzeby może zasięgnąć opinii biegłego (art. 185 § 1 k.s.h.).

Wskazać należy, że w systemie prawnym istnieje swoista luka; mianowicie, art. 185 § 2 k.s.h. przewiduje, że spółka w ciągu dwóćh tygodni od zawiadomienia jej przez sąd rejestrowy o zarządzeniu sprzedaży udziałów może złożyć wniosek o przeprowadzenie w tym trybie wyceny udziałów. Ponieważ sprzedaż udziałów zarządza komornik, wydaje się, że ma on obowiązek zawiadomić sąd rejestrowy o zarządzeniu sprzedaży udziałów aby sąd mógł zbadać, czy umowa spółki przewiduje uzależnienie sprzedaży udziału od zgody spółki lub sprzedaż udziałów w inny sposób ogranicza i uruchomić procedurę, o której mowa w art. 185 § 2 k.s.h.

Ponieważ badanie, czy umowa spółki przewiduje ograniczenie sprzedaży udziałów bądź uzależnia sprzedaż udziału od zgody spółki nie należy do kompetencji komornika, należy opowiedzieć się za tezą, że w każdym przypadku zarządzenia sprzedaży udziałów zajętych w spółce, komornik o zarządzeniu ich sprzedaży powinien zawiadomić sąd rejestrowy (pogląd ten jednak może być kontrowersyjny w praktyce).

Mateusz Majewski

(1) – [Aktualizacja 18 lutego 2010 r. w oparciu o rozstrzygnięcia w praktyce] – Mimo, że prezentowana wykładnia jest prawidłowa, zwrócić trzeba uwagę, iż wymaga ona nieco prawniczego wysiłku. Toteż w praktyce spotkać się można z bardzo różnym stanowiskiem organów egzekucyjnych. Przede wszystkim komornicy w sposób asekuracyjny domagają się od wierzycieli wniosku do sądu o zarządzenie sprzedaży. Orzecznictwo sądów jest także niejednolite. W skrajnym przypadku sądy egzekucyjne odrzucały wnioski stwierdzając, że właściwym do zarządzenia sprzedaży w toku egzekucji jest… sąd rejestrowy. Wobec takiej praktyki prawidłowy na gruncie teorii wykładni wywód staje się nieprzydatny a prawnik bezsilny.

Tyle tylko, że platformesrskie ‘prawybory’ są dosyć szczególne. Kandydatami na kandydata są wskazani przez zarząd partii: Bronisław Komorowski i Radek Sikorski. Innych się nie przewiduje. Janusz Palikot chciał ale już nie chce (w ramach wewnątrzpartyjnej demokracji). Programowej debaty politycznej i wizji prezydentury prezentowanej przez kandydatów PO nie przewiduje. Atakowanie ‘kontrkandydata’ przez zwolenników któregoś ze wskazanych przez zarząd jest surowo zabronione; tzn. krytyka też. Innymi słowy: z punktu mając na uwadze, że ewentualna krytyka może być, tak to ustawiono, że jej nie będzie, tylko – prawda – aplauz i zaakceptowanie.

Można i tak. Tylko po co wciskać ciemnotę, że to takie superdemokratyczne ?