8 grudnia 2011 r. Prezes Naczelnej Rady Adwokackiej zawarł porozumienie o szkoleniu aplikantów adwokackich w trakcie praktyki jaką odbywają w sądach i prokuraturach z Krajową Szkołą Sądownictwa i Prokuratury reprezentowaną przez jej dyrektora Leszka Pietraszko.

Podstawą prawną do zawarcia takiego porozumienia jest Art. 76 ust. 1-a Prawa o adwokaturze. Tyle tylko, że przepis Art. 76 ust. 1-a Prawa o adwokaturze, upoważnia Naczelną Radę Adwokacką do zawarcia porozumienia z Krajowym Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury a nie z Krajową Szkołą Sądownictwa i Prokuratury.

Otóż Ustawa z dnia 29 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, uchyliła ustawę o Krajowym Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury z dniam wejścia w życie, tzn. z dniem 4 marca 2009 r.

Przepis Art. 76 ust. 1-a Prawa o adwokaturze wprowadzony został w życie Ustawą z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych i ustawy – Prawo o notariacie, która weszła w życie z dniem 25 marca 2009 r.

Nietrudno zauważyć, że Art. 76 ust. 1-a Prawa o adwokaturze dał Naczelnej Radzie Adwokackiej kompetencję do zawierania porozumienia o szkoleniu aplikantów adwokackich z instytucją, która już od trzech tygodni nie istniała.

Zabawne.

I źle swiadczy raczej o ustawodawcy niż o Krajowej Szkole Sądownictwa i Naczelnej Radzie Adwokackiej. Niemniej taka „kucha” (czyli zawarcie porozumienia w oparciu o przepis, który do tego nie upoważnia) instytucjom odpowiedzialnym za szkolenie młodzieży prawniczej zdarzyć się nie powinna.

Co więcej, sprawa jest poważna również dlatego, że o ile Krajowe Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury było jednostką budżetową finansowaną wprost z budżetu panstwa pozostającego w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości, to do Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury stosuje się przepisy o szkolnictwie wyższym. Zgodnie z przepisem Art. 15 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, finansowanie szkolnictwa zapewniają władze publiczne. A więc nie Adwokatura.

Wyjaśnienie: W sytuacji, gdy Art. 76 ust. 1-a upoważnia do określenia w porozumieniu z Dyrektorem Krajowego Centrum Szkolenia Kadr, jako jednostką budżetową, zasad wynagrodzenia za przeprowadzone szkolenia, jest oczywiste że wynagrodzenie to pokrywane jest z budżetu będącego w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości a w porozumieniu Naczelna Rada Adwokacka jedynie potwierdza ilość środków jaka konieczna jest do przekazania z budżetu Ministerstwa do Centrum na ten cel. W aktualnym brzmieniu Art. 76 ust 1-a Prawa o adwokaturze, Naczelna Rada Adwokacka nie jest ani zobowiązana ani uprawniona do płacenia za szkolenie aplikantów adwokackich w sądach. A już na pewno nie jest uprawniona do płacenia Krajowej Szkole Sądownictwa. Podpisywanie porozumienia bez podstawy ustawowej, w oparciu o twierdzenie, że Dyrektor Krajowej Szkoły przejął kompetencje Dyrektora Centrum Szkolenia (co nie jest prawdą), prowadzi do sytuacji, że szkolenia nie są finansowane z budżetu Ministerstwa. I chociaż ustawa o szkolnictwie wyższym wyraźnie stanowi, że środki finansowe na szkolenie powinny zapewnić władze publiczne, istnieje prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że za te szkolenia płaci Adwokatura i to z pieniędzy płaconych przez aplikantów adwokackich, którzy za swoją pracę na rzecz sądów nie otrzymują wynagrodzenia. Mała różnica w ustawie, ot takie „lub czasopisma”, a potężne konsekwencje finansowe.

Przy nowelizacji Art. 76 ust. 1-a Prawa o adwokaturze nie wolno zatem dopuścić do potraktowania nowelizacji jako sprostowania „redakcyjnego błędu” ustawdawcy, ale podjąć i nagłośnić sprawę finansowania aplikacji adwokackiej oraz zadbać o wyraźne wskazanie finansowania szkoleń aplikantów adwokackich, za czas kiedy są oni oddelegowania do sądow i prokuratur, z budżetu Ministerstwa Sprawiedliwości.

Aby już nie dociekać, kto zawinił, że Naczelnej Radzie Adwokackiej (a także Krajowej Izbie Radców Prawnych) dano kompetencje do zawierania porozumień z nieistniejąca instytucją; aby nie dociekać, czy adwokaci i radcowie zauważyli tę legislacyjną wpadkę ustawodawcy i dyskretnie milczeli, czy też byli jej nieświadomi i podpisywali porozumienia bez upoważnienia ustawowego z Krajową Szkołą Sądownictwa – no i aby nie postulować, kto ma opracowac projekt zmiany ustawy oraz nie dopuścić do dego, że armia urzędników będzie nad tym projektem pracowała rok czasu za niewyobrażalne pieniądze; nadto, aby uniknąć zarzutu, że MacLawye® tylko się czepia i nie proponuje nic konstruktywnego, przedstawiamy odpowiedni projekt nowelizacji ustawy:

Powyższy projekt został celowo opracowany w sposób absolutnie minimalistyczny i dlatego nie jest do końca zgodny z Art. 85 i 87 Załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej. Projekt pomija także konieczną nowelizację ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, która umozliwiłaby sędziom będącym patronami (opiekunami) aplikantów adwokackich i aplikantów radcowskich, pobieranie z tego tytułu wynagrodzenia – bo w chwili obecnej wydaje się, że takiego uprawnienia nie mają.

A jeśli Pan Minister Sprawiedliwości z Panem Ministrem Finansów sprzeciwią się finansowaniu szkolenia aplikantów, w okresie kiedy są oddelegowani do sądów i tam za darmo pracują, z budżetu państwa; to sprawa będzie jasna: „otwarcie zawodów prawniczych” to polityczne hasełko a politykom chodzi po prostu o psucie polskiego wymiaru sprawiedliwości.

Przeczytaj także inne wpisy o sytuacji finansowej aplikantów adwokackich >>>

WYKAZ CZYNNOŚCI LOBBINGOWYCH, PODJĘTYCH PRO BONO, W CELU NIEZWŁOCZNEJ NOWELIZACJI ART. 76 ust. 1 lit. (a) PRAWA O ADWOKATURZE >>>>

Oświadczenie Pani Mec. Dr Agnieszki Zemke-Góreckiej Kierownika Kształcenia Aplikantów Adwokackich NRA

Odpowiedź Mac. Jerzego M. Majewskiego na oświadczenie Pani Mec. Dr Agnieszki Zemke-Góreckiej